Ήταν 8 Φεβρουαρίου 1981.

Εγώ, 9 χρονών μπόμπιρας ακόμα, ήμουνα κολλημένος στο ραδιοφωνάκι, όπως κάθε Κυριακή μεσημέρι, για να ακούσω τα παιχνίδια για την Α’ εθνική.

Κι εκείνη την ημέρα, μάλιστα, υπήρχε ντέρμπι. Το Ολυμπιακός – ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη. Είχε προηγηθεί κάμποσο καιρό πριν ένα 6-1 της ΑΕΚ επί του Ολυμπιακού για το κύπελλο και το 6-0 έμοιαζε σαν ανταπόδοση από την πλευρά των κόκκινων. Η μετάδοση καταιγιστική και το ένα γκολ διαδεχόταν το άλλο.

Τελειώνει η αγωνιστική, κλείνω το ραδιοφωνάκι και ούτε που θυμάμαι τι έκανα μετά. Περίμενα, προφανώς, όπως πάντα επίσης, την αθλητική Κυριακή.

Κάποια στιγμή βγαίνει έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Σπάνιο τότε να διακοπεί το κανονικό πρόγραμμα της τηλεόρασης. Τι να συνέβη, άραγε;

Και ανακοινώνει η τηλεόραση ότι κάτι πολύ σοβαρό έχει γίνει στο Καραϊσκάκη, δίχως να λέει πολλά, πολλά ακόμα. Αναστατώθηκα…

… Ένας συνομήλικος πρωτοξάδερφός μου ήταν στο γήπεδο σίγουρα. Όχι σώνει και καλά να δει το ματς, αλλά για δουλειά. Πήγαινε και βοηθούσε τους δικούς του κάθε Κυριακή στα γήπεδα, αναλόγως που γινόταν παιχνίδι κάθε φορά στην Αθήνα, στην Νέα Φιλαδέλφεια, την Λεωφόρο ή, το Καραϊσκάκη…, με μια καντίνα για να πουλήσουν σουβλάκια, σάντουϊτς κι αναψυκτικά στους θεατές.

Και ο ξάδερφός μου, ο Κώστας, που έτρεχε κι αυτός να βάλει ένα χεράκι για να βγει το φτωχό οικογενειακό μεροκάματο, έμπαινε μουλωχτά στα ημίχρονα των αγώνων για να χαζέψει και λίγο μπάλα.

Παναθηναϊκός ήτανε ο Κωστάκης, όμως όταν είσαι 8-9 χρονών δεν σε ενδιαφέρουν αυτά. Αρκεί να μυρίσεις χορτάρι, αρκεί να δεις ποδόσφαιρο.

Εγώ, για παράδειγμα, κλαιγόμουνα σε όλους τους μπαρμπάδες μου να με παίρνουν στο γήπεδο. Στον Ηλυσιακό, τον Αστέρα Ζωγράφου, τον Άγιο Θωμά πήγαινα μόνος μου, αφού το γήπεδο ήταν δίπλα στο σχολείο. Δεν έχανα ματς, αλλά ήθελα και Α’ εθνική. Να δω αυτούς τους παίκτες που μαζεύαμε χαρτάκια Panini!

Έλεγα, λοιπόν, στον βάζελο θείο «θα γίνω παναθηναϊκός» και μάσαγε. Με πήγαινε στον Παναθηναϊκό, στην Λεωφόρο και χάζευα τον τύπο που ήταν κρεμασμένος στο ρολόι και άλλαζε τις ταμπέλες με το σκορ. Και μαζί τον Αλβαρέζ. 

Μετά δελέαζα τον αεκτζή πατέρα μου: «Αν, όμως, εσύ με πας στην ΑΕΚ, θα γίνω ΑΕΚ». Τσίμπαγε. Κι έβλεπα Μπάγεβιτς με Μαύρο.

Ύστερα πήγαινα στον γαύρο μπάρμπα μου: «Θες να με κάνουν Παναθηναϊκό και ΑΕΚ; Τράβα με στο Καραϊσκάκη, λοιπόν, να γίνω ολυμπιακός». Το’ κανε κι αυτός.

Τους παραμύθιαζα κι έβλεπα μπάλα από έξι χρονών παιδάκι, μέχρι που μεγάλωσα κάποια στιγμή και πήγαινα από μόνος μου. Μην ξεφεύγουμε.

Επειδή στο ημίχρονο, τότε, άνοιγαν οι πόρτες κι όποιος ήθελε έμπαινε δωρεάν, γι’ αυτό και το μυαλό μου πήγε αμέσως εκεί. Στο κακό! Ότι μήπως βρισκόταν κι ο ξάδερφός μου μέσα στα επεισόδια στο Καραϊσκάκη, στην αναμπουμπούλα, ένας θεός ξέρει τι να έγινε. Δεν γνωρίζαμε ακόμα τίποτα. Το μόνο που είχαμε πληροφορηθεί είναι ότι έγινε κάτι τρομακτικό. Σκοτάδι για τ' άλλα.

Είπαμε. Δεν είχαν δοθεί αμέσως λεπτομέρειες από την τηλεόραση για το τι πραγματικά συνέβη και το πώς ακριβώς ήρθε η τραγωδία. Ήταν άλλες εποχές τότε. Δεν είχε Στάη και Χατζηνικολάου και Τρέμη και Ευαγγελάτους να βγάζουν λάιβ συνδέσεις επί τόπου.

Ούτε, βέβαια, υπήρχαν κινητά τηλέφωνα για να γίνει αμέσως η επικοινωνία, αφού και οι δικοί μου πλέον ανησυχούσαν.

Κάποια στιγμή αργά το βράδυ τα μάθαμε όλα. Για τα παλικάρια που ποδοπατήθηκαν στην Θύρα 7 κι έχασαν την ζωή τους τόσο άδικα. Και που, ευτυχώς μέσα σ’ όλα, δεν ήταν κι ένας κοντινός μας άνθρωπος εκεί για να βυθίσει και την δική μας οικογένεια στο πένθος, όπως τόσες άλλες.

Δεν θυμάμαι να είχα συγκλονιστεί τόσο πολύ ποτέ στην ζωή μου ως τότε. Ούτε καν την μέρα που έφυγε ο πατέρας μου επιστράτευση το 1974, που την θυμάμαι σαν και τώρα να κτυπιέμαι στα πόδια της μάνας μου, νομίζοντας ότι ήρθε το τέλος για όλους μας.   

Αυτά που ακολούθησαν τις μέρες της 8^ης Φεβρουαρίου 1981 ήταν σπαρακτικά. Σείστηκε όλη η ελληνική κοινωνία. Σιώπησε κι έκλαψε.

Θυμάμαι όταν πήγαμε σχολείο ήμασταν όλα τα παιδιά βουβά. Μέχρι χθες τσακωνόμασταν για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, όπως όλα τα πιτσιρίκια όλων των εποχών, όμως την 9^η Φεβρουαρίου δεν είχαμε διάθεση για τίποτα. Καθόμασταν μαζί, μονιασμένα και αμίλητα. Σα να χάσαμε δικούς μας ανθρώπους. Έτσι νιώθαμε.

Η αμέσως χειρότερη εμπειρία, και πάλι τηλεοπτική, και πάλι μαρτυρική σε εξέλιξη, πρέπει να ήταν το Χέιζελ. Με εκείνες τις φρικιαστικές εικόνες που δεν λένε να ξεκολλήσουν ακόμα και σήμερα από το μυαλό μου!

Αν κάποια από τα σημερινά 16χρονα και 20χρονα που πάνε και τα σπάνε με τόση ευκολία, και που πάνε και βγάζουνε μαχαίρια και λοστούς για να τα σπρώξουν σε όποιον βρούνε μπροστά τους, είχαν έστω κι από τηλεοράσεως το άμεσο παιδικό βίωμα τέτοιων τραγωδιών, σαν ένα Καραϊσκάκη ή, ένα Χέιζελ, τότε δύσκολα δεν θα είχαν φιλοσοφήσει πέντε πράγματα παραπάνω. Όσα παιδιά τουλάχιστον θα θέλανε να καταλάβουν αυτά τα πέντε πράγματα…