Αντωνίου: “Ναι, ήρθαν λοιπόν και φέτος τα χριστούγεννα”

Ναι,ήρθαν λοιπόν και φέτος τα Χριστούγεννα.

Θα ανοίξουμε το “ κουτί των συναισθημάτων” μας. Θα θυμηθούμε σαν καλοί Χριστιανοί το ¨αγαπάτε αλλήλους¨ .Θα θυμηθούμε ότι έχουμε αισθήματα αγάπης, αλληλεγγύης, συμπαράστασης, συμπόνιας .


Θα επισκεφτούμε τους ηλικιωμένους στα γεροκομεία, ξέρετε… εκείνα τα άτομα με τα ζαρωμένα χέρια, που πνιγμένα στην μοναξιά τους, πίσω από ένα παράθυρο και με βλέμμα απλανές, σκαλίζουν αναμνήσεις, προσμένοντας κάποιο οικείο τους πρόσωπο.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και εμείς, σαν καλοί άνθρωποι θα τους επισκεφθούμε προσφέροντας τους μάλιστα και γλυκά, κρίμα όμως που δεν θα μπορέσουμε να μείνουμε για ώρα γιατί θα έχουμε του κόσμου τις δουλειές να κάνουμε.

Θα επισκεφτούμε με γλυκά και παιχνίδια και κανένα ίδρυμα που φιλοξενεί τα παιδιά που δεν ζουν την θαλπωρή της οικογένειας. Θα νοιώσουμε για λίγο άβολα, μπροστά στα λυπημένα τους προσωπάκια, και συμπόνια για τις μελαγχολικές τους καρδούλες.

Θα διοργανώσουμε και εράνους για τις άπορες οικογένειες, βέβαια, φροντίζοντας να μαζέψουμε τα απαραίτητα αγαθά για το ¨γιορτινό τραπέζι¨ έτσι για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι νοιώθουμε την έννοια της αλληλεγγύης. Να είναι για όλους αυτή η μέρα γιορτινή βρε αδελφέ.

Επίσης, αυτές τις μέρες δεν νοιώθουμε καθόλου ρατσιστές. Γιορτάρες μέρες δεν κάνει. Παρόλο που πολλοί αλλοδαποί που βρίσκονται στη χώρα μας δεν είναι Χριστιανοί, εμείς θα δείξουμε σε όλους ανεξαιρέτως αγάπη, όλα και όλα, εμείς θα είμαστε και απέναντι σε αυτούς φιλάνθρωποι αυτή την περίοδο, γιατί το επιτάσσει η πίστη μας. Θυμόμαστε αυτές τις συγκεκριμένες μέρες ότι ο ίδιος Θεός μας έπλασε.

Όχι ! ασφαλώς δεν θα ξεχάσουμε ούτε τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Θα αφεθούμε στο συναίσθημα της στεναχώριας, πιο έντονα αυτές τις συγκεκριμένες μέρες. Θα θυμώσουμε πολύ, που δεν υπάρχουν έργα υποδομής που θα μπορούσαν να κάνουν την ζωή τους ευκολότερη και που γενικά τους στερούμε τις ίσες ευκαιρίες που στο κάτω- κάτω τις δικαιούνται.

Σαφώς και θα περάσουμε πιο πολύ χρόνο με την οικογένεια. Θα προσπαθούμε να τρώμε όλοι μαζί, θα παίξουμε με τα παιδιά, κυρίως ηλεκτρονικά παιχνίδια, ε μην τους βγάλουμε και από τις συνήθειες.. Και φυσικά θα επισκεφτούμε καταστήματα. Θα στολίσουμε το σπίτι με λογής-λογής χρωματιστά διακοσμητικά. Θα συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια συγγενών και φίλων θα τρώμε και θα πίνουμε χωρίς μέτρο.

Θα αισθανόμαστε αγαλλίαση και πληρότητα λόγω των ημερών, και κυρίως λόγω συμπεριφοράς, αφού είναι οι μέρες που αισθανόμαστε πραγματικοί άνθρωποι και θέτουμε σε λειτουργία το κουτί των συναισθημάτων.

Μετά οι μέρες αυτές θα περάσουν…. Έχουν ημερομηνία λήξης και μαζί με αυτές θα αρχίσουν τα αγνά και όμορφα συναισθήματα να αδρανοποιούνται. Έχουν και αυτά την ίδια ημερομηνία λήξης. Ο ατομικισμός και η αδιαφορία θα αποχτήσουν προβάδισμα. Ο εγωισμός θα ξαναμπεί σε λειτουργία. Ναι θα περάσουν οι γιορτινές μέρες και μετά τι;;;;;

Θα αποθηκεύσουμε στο κουτί των συναισθημάτων, όλα εκείνα τα όμορφα που μπορούμε να νοιώσουμε οι άνθρωποι και που με αυτά μπορούμε όλοι μαζί να καλυτερεύσουμε αυτό το κόσμο που μπορεί να χωρέσει όλους.

Θα τα αποθηκεύσουμε, όπως αποθηκεύομε τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια που διακοσμούμε το σπίτι μας, και τα φυλάμε κάπου για να μην φαίνονται μέχρι την επόμενη φορά που θα έρθουν γιορτές. Θα ξαναγίνουμε εσωστρεφείς, αδιάφοροι, ξανά ρατσιστές και επαναστάτες από τον καναπέ μέχρι τις επόμενες γιορτές.

Θα γκρινιάζομε για όλα τα στραβά και τα ανάποδα αυτού του κόσμου, κάνοντας κριτική για τους πάντες και τα πάντα αραγμένοι φυσικά στον καναπέ μας, και έτσι για να δώσουμε και άφεση αμαρτιών για την απραξία την δική μας, θα κλαψουρίσουμε ότι δεν αξίζει κανείς και ότι δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε τίποτα, για όλα φταίει αυτό το σύστημα (όχι εμείς που το ανεχόμαστε και το συντηρούμε), η κουλτούρα και η νοοτροπία του Κύπριου (εμείς βέβαια δεν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία). Βλέπεις όλα τα άσχημα δημιουργήθηκαν και συντηρούνται από όλους τους άλλους εκτός από εμάς. Εμείς είμαστε τα αιώνια αδικημένα θύματα αυτής της κοινωνίας.

Α!!… και μην ξεχάσω, Καλά Χριστούγεννα!!!

Αντώνης Αντωνίου
Αντιπρόεδρος ΔΗ.ΚΟ.